65 MILJOEN JAAR GELEDEN
MILJOENEN JAREN LATER
Henry, het is zover.
Welke bewoog, zei je? - Die links.
Je bent papa. - Jij bent mama.
Klein boefje. Hallo, Libby.
Libby.
Hallo, Buck.
Hij heeft jouw ogen.
Wegwezen, deugniet.
Oké, dit wordt een grote.
Hallo, Arlo.
Kom er maar uit.
Kijk jou nou.
Buck.
Dat is het Hoektandgebergte. En dit is onze boerderij.
We gaan er met z'n allen voor zorgen.
Wat? - Hebbes.
Libby.
Nu heb ik jou.
Mama, ik ben klaar met sproeien. - Goed zo. Buck, aan je klusjes.
Wat? - Bedankt, Buck.
Maar ik...
Je kunt.
Mag ik niet iets anders doen?
Ga nou maar. - Goed dan.
Wie is daar?
Hallo, Jonas.
Ach, zit je verstrikt?
Laat mij maar even. Je bent weer vrij.
Hallo, loop maar. Ga maar naar je papa en...
Mama.
Pas op voor de rivier, Arlo. Voorzichtig. Wat is er?
Henrietta is de ergste in het hele hok. - Gisteren was Foekje Vijf nog het ergst.
Ze heeft maar één voet.
Je hoeft ze niet leuk te vinden. Als je ze maar voert.
Zo moet het lukken. Nu kunnen die nare mormels ons eten niet stelen.
Deze silo is nu honderd procent mormelproof.
Zet je stempel erop, Henry. Dat heb je verdiend.
Ja, papa. Toe maar. Kom op.
Als mama het eerst doet. Als iemand een stempel heeft verdiend, is zij 't wel.
Zet je de jouwe nou boven de mijne?
Wat? Welnee. Dat komt door je gezichtspunt.
Door m'n gezichtspunt?
Ik wil ook. Nu ik. - Ikke. Ik ook.
Zo makkelijk gaat dat niet.
Je moet je stempel verdienen door iets groots te doen.
Iets wat groter is dan jezelf.
Op een dag drukken jullie ergens je stempel op en dat wil ik dolgraag zien.
En zo rooi je een veld. Goed gedaan, Buck.
Het lukt hem wel. Echt waar.
Toe maar, Buck. Je hebt het verdiend.
Mooi werk, jongen.
Je kunt het, Libby. Nog een klein stukje.
Prachtig. - Je hebt je stempel verdiend.
Arlo.
Het lukt hem wel.
Oké, kakelaars. Jullie worden nu gevoerd.
Arlo.
Kom. - Buck, wat is er gebeurd?
Ik kwam je helpen met je klusjes. En toen vielen ze aan.
Het komt goed met je. - Zeg mama dat ik van haar hou.
Ik zie een licht.
Ik ga hulp halen.
Je had je gezicht moeten zien. - Ik had 't kunnen weten.
Je stuurt alles in het honderd. - Ik?
Jij verprutst jouw klusjes en die van de rest.
Wat ben je toch laf. - Buck.
Ik ben niet laf. En ik ga mijn stempel verdienen.
Net als jij en Libby en alle anderen.
Natuurlijk, lieverd. Je hebt alleen wat tijd nodig.
Laat ook maar. Ik wil die stomme stempel niet eens.
Ik weet wat.
Arlo. Arlo. Wakker worden.
Kom eens mee.
Waar gaan we heen? - Dat zie je zo.
Oké, loop maar eens die kant op.
Alleen? - Toe maar.
Papa. Papa.
Rustig. Haal 's diep adem.
Soms moet je je angst overwinnen om te zien hoe mooi iets is.
Morgen heb ik een nieuw klusje voor je.
Als je tenminste je stempel nog wilt zetten.
De wilde mormels komen over het hek en eten ons voedsel op. Ik ben 't zat.
Zo hebben we straks niet genoeg voedsel om de winter door te komen.
En daarom ga jij dat mormel vangen.
En dan komt dat mormel...
En zo maak je de klus af.
Als je dat mormel te pakken hebt...
...zet je je stempel op de silo, naast de mijne.
Ik pak dat mormel, papa. Het maakt geen schijn van kans.
Wat moet dat, beestje?
Wegwezen.
Vlieg door, blaadje. Vort.
Je gaat eraan.
Oké. Je bent vrij.
Wat doe je? Ga nou weg. Vlucht dan.
Blijf daar. Weg.
Arlo.
Waarom heb je 'm laten gaan? - Hij beet en kwam op me af en krijste...
Jij had een taak.
Je moet over je angst heen zien te komen, anders red je het hier niet.
Kom.
We maken het nu af.
Daar? - Klim eroverheen.
Straks verdwalen we nog.
Zolang je de rivier kunt vinden, vind je de weg naar huis.
Wat zie je?
Sporen?
Ze spoelen weg, snel.
We raken hem kwijt.
Arlo, loop nou door.
Papa, wacht. - Arlo, ik zei toch dat je...
Het is al goed.
Het is goed, Arlo. Het spijt me.
Ik wilde je je angst laten overwinnen.
Ik weet dat je dat kunt.
Ik ben niet zoals jij.
Je bent net als ik, beter nog.
We zijn wel ver genoeg gegaan. De storm zwelt aan. We gaan naar huis.
Arlo, lopen.
Rennen.
Papa.
Papa. Papa. Papa.
Mama.
Als we niet voor de eerste sneeuw oogsten...
...is er niet genoeg eten voor de winter.
Ik weet dat 't zwaar is zonder papa, maar je moet meer doen, Arlo.
Maak je geen zorgen. Ik zorg dat we niet verhongeren.
Je bent een goede zoon.
Jij.
Je durft wel, dat je hier komt.
Het is allemaal jouw schuld.
Zonder jou zou mijn papa nog leven.
Help.
Mama. Mama.
Mama.
Mama?
Mama.
Jij.
Ik had je meteen te grazen moeten nemen.
Dit is jouw schuld. Kom hier. Kom hier.
Ga weg. Ga weg.
Ja, ren maar snel weg.
Waar ben ik? Waar is mijn huis?
Zolang je de rivier kunt vinden, vind je de weg naar huis.
Jij weer?
Wegwezen.
Ik zei dat je bij me uit de buurt moest blijven.
Ik ga je toch echt wel verpletteren, hoor.
Maar kun je eerst nog wat meer voor me zoeken?
Meer van deze. Je weet wel...
Nee. Stop. Wat doe je?
Wacht. Kun je me naar de bessen brengen?
Waar ga je heen?
Ik wist het wel. Ik ga hier dood. En dat is jouw schuld.
Hé, wat doe je? Nee, hou op.
Hé. Hé. Nee. Niet doen.
Kleine... Kom terug.
Bessen.
Wat heb jij? Hier zijn ze. Raar mormel.
Hallo.
Hallo?
We hebben je in de gaten gehouden.
We dachten dat je 't niet zou redden, maar het is je toch gelukt.
Dat wezen beschermde je.
Waarom? - Weet ik niet.
Ik ga naar huis. Weet u hoe ver het Hoektandgebergte is?
Goed idee. Wij willen hem.
Waarom? - Omdat het hier doodeng is.
Hij kan me beschermen. Net als m'n vrienden.
Dit is Fury. Hij beschermt me tegen de wezens die 's nachts rondkruipen.
Dit is Destructor. Ze beschermt me tegen muggen.
Dit is Droomkraker. Hij beschermt me tegen onrealistische doelstellingen.
En dit is Debbie.
Ja, we hebben hem nodig. Hoe heet hij?
Hoe hij heet? Weet ik niet.
Hmm. Dan zal ik erover mediteren.
Benoemen is houden.
Killer.
Beest.
Moordenaar.
Smoezelig.
Begrafenisondernemer? - Beestje.
Aambei. - Onderdeurtje.
Frank. - Stinkie.
Mafkees. - Funky.
Violet. - Spike.
Losbol. - Spot.
Spot. Kom maar, Spot. Kom maar.
Hij heeft z'n naam. Jullie hebben duidelijk een band. Goed zo.
Hij zal je bewaken op weg naar het Hoektandgebergte.
Raak hem nooit kwijt.
Nee, je mag hem niet hebben, Debbie. Nee. Debbie.
Debbie, hou op. Zo ben je niet.
Nee, nee. Kom terug. Debbie.
Waar ga je heen? Ik moet naar huis.
Spot, moet je kijken.
Ik mis...
Ik mis m'n familie.
Familie.
Dat ben ik.
En daar is Libby.
En Buck.
En mama.
En...
En papa.
Familie.
Je snapt het niet. Dat geeft niet.
Ja. Dat is jouw familie.
Ik mis hem.
We moeten wachten.
Stop.
Arlo, lopen.
Rennen, Arlo.
Waar is de rivier?
Ik ben de rivier kwijt.
Nu kom ik nooit meer thuis.
Ik kom nooit meer thuis.
Help. Help. Help.
Zeg maatje, ben je gewond? - Nee, ik heb niks.
O, mooi. Gelukkig, zeg.
Koufront, Stortbui, blijf zoeken naar gewonden.
Wacht. Ik moet naar het Hoektandgebergte.
Hoektand... O, het gebergte met drie pieken. - Ja.
Daar ben ik weleens geweest. Maar weet je...
Daar ben je een eind vandaan. Maar ik weet de weg.
Ik ben Arlo.
Sorry, hoor. Ooit had ik ook zo'n naam.
Voordat ik de storm ging volgen. - De storm?
De storm sleurde me mee. Ik dacht dat ik er geweest was...
...maar de storm lichtte me op. En toen was ik niet bang meer.
Bedoel je dat je een licht opging? - Nee, hij lichtte me op, oké?
Ik zat echt in een dip, weet je.
De storm sleurde me mee naar een hoogtepunt en liet me opgelicht achter.
Wauw. - Inderdaad. Wauw.
Zo gaf de storm me m'n nieuwe naam, want... Wat zeggen we?
De storm voorziet.
Noem me maar Donderklap.
Donderklap. Kun je me naar huis helpen? - Ja, nou... Misschien.
Eerst controleren we de omgeving.
Veel mensen zitten in de problemen na zo'n storm.
Donderklap, ik heb iemand gevonden. Hier.
We kunnen je hulp wel gebruiken, vriend.
Dat is top.
Het is een mormel. - Een bevrijd mormel. Dankzij jou.
Ik wil dit moment even benutten om de storm te bedanken voor dit maal.
Denk maar niet dat je me aankunt. Ik heb 't oog van de storm gezien.
Ik ken geen angst meer.
Ik ben nergens bang voor. - Dat zei ik ook niet.
Waar ga je nou heen, vriend?
Ik moet naar huis.
Ik zei dat we je zouden brengen.
Zeg, je hebt zelf een mormel.
Ik ruik 'm. Het is zo'n sappige. - Waar is ie?
Hij verstopt zich. Daar. Bij die grote steen.
De storm voorziet. - Nee.
Spot. - Pak hem.
Ren nou niet weg. Je kan nergens heen, bolbuikje.
Kom terug met dat mormel.
Help. Help.
Help.
Gaat het wel, knul? - Ja.
Die naarlingen. Leugenachtige pestkoppen, tegen zo'n kind.
Ach, wat ben jij een schatje.
Hij vindt je leuk.
Kijk aan, Ramsey. Zelfs met jouw stinkmuil.
Nash. Grenzen. Dit is mijn bubbel.
Welnee. Dit is jouw bubbel.
Nash, weg uit de bubbel van je zus.
Jij hoort hier niet.
Dat klopt. Ik wil naar huis, maar ik ben de rivier kwijt.
Alstublieft, mama heeft me nodig.
Rustig, knul. - Weten jullie waar de rivier is?
Welke? Er zijn hier zoveel rivieren.
Bij 't Hoektandgebergte, met drie pieken. - Dat ken ik niet.
Wij gaan naar een waterpoel. Ga mee, misschien kan iemand daar je helpen.
We kunnen niet op hem passen. We moeten langhoorns bijeendrijven.
Mijn geniale broer is de kudde kwijtgeraakt.
Ik ben ze niet kwijtgeraakt, Ramsey.
Hoe vaak moet ik 't nog zeggen? Ze zijn afgedwaald.
We moeten ze zoeken. We kunnen je niet helpen.
Wacht. En als wij jullie helpen?
Spot vindt elk spoor. Ik heb 't hem zien doen. Hij kan de langhoorns vinden.
Kom op, Spot. Zoek het spoor.
Braaf, Spot.
Hij heeft iets.
Nee, hè?
Knul, als je me een pootje licht, eet ik het jouwe op.
Hij heeft de kudde gevonden. - Hebbes.
Wacht, hebben langhoorns veren?
Rovers.
Rovers?
We moeten snel zijn.
Ik zie geen rovers.
Ze zijn er wel.
Hoe ver was die waterpoel, zei je?
Ik heb 'n klus. - Daar ben ik niet goed in.
Je moet je gedeisd houden en langs die langhoorns sluipen.
Kraai en krijs om de rovers te verjagen.
Wij gaan om en verrassen ze.
Wat? - Ga naar die rots en schreeuw.
Maar wie is daar? - Ze komen op je af.
Blijf staan. Niet bewegen.
En als ze klauwen en grote tanden hebben? - Niet te veel nadenken.
Goeiedag.
Waar ben jij mee bezig? - Niks.
Niks? Hoe heet je?
Arlo.
Nou, Arlo, je ziet er niet uit alsof je niks doet.
Wat denk jij dat hij doet, Lorelien?
Toe, Bubbha. Vraag mij 's wat ik denk dat hij doet.
Pervis, kop dicht.
Zo te zien is ie op verboden terrein.
En wat doen we met indringers? Zeg 't maar, Earl.
Die maken we af.
Hebbes.
Nash, de kudde.
Vort. Kom op dan. Vort. Lopen.
Kijk uit.
We laten onze langhoorns niet stelen. - Wie ze vindt, mag ze houden.
Kom maar, ik wil gewoon met je spelen.
Ik weet dat je er bent. Ik ruik je.
Nou, zeg. Dat was m'n lievelingstand.
Ik maak je met liefde af.
Kom, we moeten de kudde hier wegdrijven.
Lopen maar.
Wat ben jij een schatje.
Jij en je mormel waren heel dapper.
We kunnen hem goed gebruiken. Ruilen voor m'n mondharmonica?
Dank je, maar ik ruil Spot niet.
Kom maar, Spot. Kom.
Zelf weten.
Dat is een goeie. Dat wordt een mooi litteken.
Dat is nog niks. Kijk eens? Ik kwam 15 ouwe stego's tegen.
Allemaal groter en valser dan ik. - En wat gebeurde er?
Knokken. Ik ging winnen.
Maar er had er eentje z'n stekelige staart in m'n voet, en die trok hij los.
Nu voel ik m'n tenen niet meer.
Handig als je 'n loopje neemt met de waarheid.
Ze is jaloers. - Jaloers? Ha.
Er kwam 's een kudde langhoorns in paniek op me af, maar m'n staart zat vastgeklemd.
Ik zou er geweest zijn. Dus toen heb ik 'm eraf gebeten.
Wie doet dat nou? Niemand toch? Je bent gestoord.
Dat je er niet eentje op je gezicht hebt.
Butch, hoe kom je aan jouw litteken? - Ik weet niet of je dat verhaal aankunt.
Wel, hoor.
Vertel 't hem, pa. - Dat is 'n goeie.
Het was 38 graden in de schaduw. Ik had vijf dagen gelopen zonder water.
En toen zag ik het: een mooi meertje. Ik bukte om te drinken.
Opeens schoten er krokodillen uit. Eentje beet in m'n gezicht.
Geen twijfel mogelijk, ik was z'n maaltje. Alleen...
Ik wilde die dag nog niet dood.
Ik beet er een doormidden, sloeg er een met m'n staart en de laatste...
Die heb ik verdronken in m'n eigen bloed.
Wauw. - Tjonge.
Moet je kijken. Ik krijg er altijd kippenvel van.
Prachtverhaal. Laat je souvenir 's zien.
Is 't niet super?
Mag ik 'm nu wel aanraken? - Nee.
Jammer dat jullie mijn papa niet gekend hebben. Hij was nergens bang voor.
Ik kap met bang zijn. - Wie zegt dat ik niet bang ben?
Je hebt met 'n krokodil gevochten. - En ik was bang.
Als je niet bang bent voor een krokodil, dan leef je niet echt. Hoor 's.
Van angst kom je niet af. Of van Moeder Natuur.
Je kunt haar niet verslaan of te snel af zijn, maar je kunt 't wel redden.
Je kunt zien hoe sterk je bent.
De eerste sneeuw.
Die is vroeg, dit jaar. - Ik moet terug naar mama.
We brengen je naar de poel. - Zoals beloofd.
We gaan bij 't ochtendgloren.
Vooruit.
Zeg knul, snij ze af voor ze uit elkaar gaan.
Daar is het.
Het Hoektandgebergte. Thuis.
Hoera. We drijven de kudde naar het zuiden.
Ga jij maar snel naar je mama. En niet stoppen.
Bedankt dat jullie me beschermd hebben.
Je redt je wel. Je bent een taaie.
Het is zo dichtbij. We zijn er bijna, Spot.
We moeten naar huis.
Je zult het geweldig vinden. Je krijgt een warm plekje om te slapen, naast mij.
En volop maïs.
Er is veel plek om rond te rennen.
Het wordt ook jouw boerderij. We gaan er samen voor zorgen.
Ik kan het niet.
Nee.
Spot.
Nee. Spot.
Papa?
Leef je nog? Ik kan het niet geloven. Je bent het.
M'n vriendje. Spot.
Hij heeft me geholpen en nu zit hij in de problemen.
We moeten terug.
Papa, stop.
Stop.
Papa?
Je bent er niet.
Ik ben bang.
Maar Spot heeft me nodig.
Ik gaf hem de schuld van wat er met je is gebeurd, maar 't was niet zijn schuld.
Dus ik moet hem gaan helpen.
Want ik hou van hem.
Ik wist wel dat je het kon.
Je bent net als ik, beter nog.
Ga nu dat mormeltje helpen.
Wegwezen.
Kijk nou 's wie er opgelicht is.
Grijp hem.
Spot.
De storm voorziet.
Spot.
We zijn thuis, Spot.
Henry?
Arlo.
Vertaling: Jolanda van den Berg